Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Bir adamın kafasında şiddetli vazgeçilmez yara izi vardı. Kavganın kafasına bir mühimmat parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Nasır’dı. Kavga sırasında ağır yaralar asıt olmuş mültecilerin bakılan Danimarka kurumunda birkaç ay bakım görmüştü. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Bazı günler avucuma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve kalemleri sahiplerinin alması bekleniyordu okulun yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı bir hikayesi vardı. Bazıları savaş travmasını şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimizi Bırakın etmeyin!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula birinci sınıfa başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Görevli danışmanı çaba tesir etmedi. Okul yöneticileri, durumu görüşmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı duyurdu.

Aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi aynı evde. Büyük aile toplantı salonuna girdiklerinde, Rahman kalktı, “Muallim!” söyledi koşarak dede ve ninesinin elini öpmeye ilk kez kullandı.

Soğuk havalarda ben, çorap giymiştim. Dede çorapsız geldi. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine dek uzamış giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. İş yerindeki durumunu anlatmaya başladığımızda, o çocuk fazla koptu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın sık sık evden, polis tarafından yakalandığını söyledi Anne ise, kendisini “Hala gözleriyle gözü açık olarak yatarken gece işemeye!” dedi. O çocuk mahçup odadan çekilmek istedi. Sorunu fazla ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailelerin çoğunlukla onayıyla Rahman’ın birkaç psikoloğa yönlendirilmesine karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la özel ilgilenme ve koordine görevi bana.

İlerleyen günlerde o çocuk koridorda koşarken, kapıya çarptı. Zararı olmadı fakat hissi acı duydu, samimi yoğun ağlamaya başladı. Onu avutmak amacıyla elini tutmaya kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz renkli bir kalemler koydum. Raftan aldım, birkaç kitap okuma görünümü görünmeksizin uzaktan onu sessiz sade> izlemeğe devam ettim. Rahman, renkli boya kalemleriyle bir karalarken bana dikkat etmemiş kendi konuşuyordu. Sonra kağıt alırken önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok bitkin, orada kalmak istiyor ne yazık ki gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” dedi. O yıl başka bir okulda göreve başladım. O çocuk gözden kaçırdım.

Günlerden bir gün Nasır ile karşılaştım. Beni gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elime sarmaya çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü ve karardı; bana gizlemedi. Oğul sonraki zamanlarda birçok Suç olaylara dolaşıp yetkililer kayıtlarına geçmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu gençlerin eğitildiği bir tane yetiştirme yurduna gömülmüş. Tüm çalışmalarımıza karşın Rahman’ı elinden alınmamış olduk.